WIANKI NA OKTAWĘ BOŻEGO CIAŁA

Treść

Wianki na oktawę Bożego Ciała mają głębokie korzenie w kulturze ludowej i religijnej. Jak tradycja przekazuje dawniej były symbolem czystości, obfitości plonów i ochrony przed żywiołami. Po poświęceniu w kościele wieszano je w domach, stajniach i stodołach, aby chroniły przed burzami, ogniem, gradem i chorobami. Po roku resztki wianka palono, by okadzić pola lub zwierzęta, a nowy wianek zastępował stary.

Do tradycyjnych wianków używano dzikich ziół i kwiatów, które rosły na łąkach, miedzach i skrajach pól. Najczęściej stosowane rośliny to: kopelnik, mięta, rumianek, dziurawiec, pokrzywa, bylica, koniczyna, chaber, dziewanna, kwiaty czarnego bzu, piołun, lubczyk – cenione za właściwości lecznicze i ochronne.  Współcześnie zaczęto dodawać także piwonię, bratki, róże dla koloru i zapachu. W mniejszych wianuszkach dawniej używano pojedynczych gatunków roślin, np. rozchodnik, macierzanka, melisa, kocimiętka, lipa, jaśmin, krwawnik. Wianki pięknie i oryginalnie pachniały. Robiły je kobiety i one też zanosiły do poświęcenia w kościele. Bywało, że wspólnie po sąsiedzku wito wianki dzieląc się roślinami. Starszym kobietom przyglądały się dziewczęta, które później przejmowały tę czynność. W każdym domu na wsi musiał być taki wianek.  Chociaż dzisiaj już nieco się zapomina o tej pięknej tradycji, to jednak minione zakończenie oktawy Bożego Ciała w naszym kościele temu przeczy.

Tworzenie wianka na oktawę Bożego Ciała to piękna tradycja łącząca duchowość, ludową symbolikę i rękodzieło. Wierzono, że wybór odpowiednich ziół i kwiatów, staranne plecenie oraz właściwe przechowywanie pozwalają zachować jego moc ochronną i leczniczą przez cały rok(ZG).

Wianki wykonała i zdjęcie zrobiła Kazimiera Padula.